Η Χίλντα Ντούλιτλ (Η.D.), η Ντενίς Λέβερτοφ και ο Γκάρυ Σνάιντερ −αναγνωρίσιμα Αμερικανοί για μένα− ανήκουν στην ισχυρή παράδοση του υπερβατισμού που μας επιστρέφει στον Ράλφ Γουάλντο Έμερσον, ο οποίος αποκαλύπτει την απαραίτητη φαντασία που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε την καθημερινότητά μας. Και οι τρεις γράφουν ποιήματα που υπακούουν στην ίδια την έμπνευση. Και οι τρεις ζουν μέσα στο ύφος της γραφής τους, αισθάνονται μέσα από αυτό. Η ανακάλυψη της δικής τους εσωτερικότητας και ο προβληματισμός στο τι μπορεί να σημαίνει, ποια μορφή μπορεί να πάρει στον κόσμο είναι το κεντρικό θέμα και των τριών. Στη Χίλντα βρήκα τον ριζικό διχασμό ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο και την απόλυτη ανάγκη της για μια μαγεία που θα τον θεράπευε, για μια καθαγίαση. Έτσι επιλέγει το ύφος για να κάνει δυνατή την ίδια τη μεταμόρφωση. Στη Ντενίς με συνεπήρε η συνεχής αφή του σκοταδιού, η συμπόνια γιαυτούς που το υποφέρουν, μια ποίηση που στοχεύει στην ομορφιά του συναισθήματος. Τέλος στον Γκάρυ είδα τη χειρονομία που αποκαλύπτει την ιθαγενή ερημία της ύπαρξης, ο ποιητής μας μεταφέρει συνειρμικά την ομορφιά και τη μοναχικότητα των πλασμάτων που κάνει το καθένα τη δουλειά του, τραγουδάς αν είσαι πουλί, αισθάνεσαι μόνος αν είσαι άνθρωπος.